Kartka moich słów

Syn Riemenschneidera

Nie był nawet mężczyzną, chłopcem zaledwie

(choć zapewne nieco perwersyjnym);

zaledwie zdążył bydło otrzymać

w wieczne posiadanie, a już musiał

oddać, i to wcale nie w zamian – własne żebro.

Godził się na to bez narkozy, we śnie co prawda,

lecz niechętnie, i sprytnie (jak mu się zdawało)

nadstawił lewe. Lewe – niechcący bliższe serca.

A potem (może właśnie dlatego)

uległ – urokowi własnej młodej kości

(tak, ot, jak Narcyz, w samozachwyceniu),

nie zaś przez siłę namowy, ani z pożądania,

lecz przez głupotę młodości,

przez brak zastanawiania. I to właśnie ona

– Bezmyślność –

stała się na zawsze znamieniem jego rodu.

Rodu, który orze – jego korzeń.

Zgrzeszył.

I dopiero wówczas został człowiekiem. Zgrzeszył,

by się nim stać. Człowiekiem grzechu, człowiekiem upadku.

Bez tego nie ma nic. Jest szarość,

pustka i bezimienność.

Bez upadku nie ma Adama.

Zgrzeszył bezimienny, by otrzymać imię,

by dowiedzieć się,

że jest Adamem.

Grzesznikiem – Człowiekiem,

bo w Starego Testamentu mowie

– Adam znaczy człowiek.

Zgrzeszył i odtąd jest osobą,

Jest sobą, jest mną i tobą.

Pojawił się wówczas Wielki Inkwizytor i nastąpiło

pierwsze w historii świata Przesłuchanie.

8

A za nim Kara:

odtąd każdy chłopiec mężczyzną się stanie

wówczas dopiero, gdy zakosztuje

jabłka Adama,

którego kęs, jak wyrzut sumienia, wciąż stoi mu

w gardle,

wówczas dopiero, gdy posmakuje

gorycz rozgryzionej pestki.

„– Nie każdy, kogo wielki twórca stworzył,

od razu jest, Mistrzu, synem bożym.

Ja jestem tylko Synem Artysty,

rzeźbiarza Riemenschneidera,

który tak mdlejąco przeczysty

nadał mi kształt. Teraz

wiem, że wina leży nie po mojej stronie,

lecz ojciec winien, bowiem jego dłonie

grzeszne nie z prochu rudej ziemi mnie ulepiły,

lecz z własnej duchowej siły,

wystrugały w kamieniu, jakby z drzewa, brata mojego,

o trzy dni zaledwie starszego.

Byliśmy przecież wszyscy boże dzieci,

i każda z istot bożych tak samo jest stara…

i widział

Bóg, że to było dobre.

13. I stał się wieczór, i stał się zaranek,

dzień trzeci.

– A wszystko dlatego,

żem duszę dostał

dopiero po niedzieli i nie sprostał

zadaniu ciałem,

więc teraz oddałem,

Mistrzu, tobie rękę lewą,

by z niej drugie wyrosło drzewo,

zwane Riemenschneiderową Ewą.