Performanse Nerona

1. AKEDA

Genesis XXII, 1-19:

To gdy się stało, kusił B.g Abrahama i rzekł do niego:

Abrahamie! A on odpowiedział: Owom ja.

2. I rzekł B.g: Weźmij teraz syna twego, jedynego

twego, kt.rego miłujesz, Izaaka, a idź do ziemi Moryja

i tam go ofiaruj na ofiarę paloną, na jedn.j g.rze, o kt.r.jć

powiem.

3. Tedy wstawszy Abraham bardzo rano, osiodłał osła

swego, i wziął dw.ch sług swoich z sobą, i Izaaka, syna

swego, a narąbawszy drew na ofiarę paloną, wstał i szedł

na miejsce, o kt.rem mu B.g powiedział.

4. A dnia trzeciego, podni.słszy Abraham oczy swe,

ujrzał ono miejsce z daleka.

5. I rzekł Abraham do sług swoich: Zostańcie wy

tu z osłem, a ja z dziecięciem p.jdziemy aż do onąd, a odprawiwszy

modlitwy, wr.cimy się do was.

6. Wziął tedy Abraham drwa na ofiarę paloną i włożył

je na Izaaka, syna swego, a sam wziął w rękę swoję ogień

i miecz, i szli obaj pospołu.

7. I rzekł Izaak do Abrahama, ojca swego, m.wiąc: Ojcze

m.j! A on odpowiedział: Owom ja, synu m.j! I rzekł

Izaak: Oto ogień i drwa, a gdzież baranek na ofiarę paloną?

8. Odpowiedział Abraham: B.g sobie obmyśli baranka

na ofiarę paloną, synu m.j; i szli dalej pospołu.

9. A gdy przyszli na miejsce, o kt.rym mu B.g powiedział,

zbudował tam Abraham ołtarz, i ułożył drwa, a związawszy

Izaaka, syna swego, włożył go na ołtarz, na drwa.

10. I wyciągnął Abraham rękę swoję, i wziął miecz,

aby zabił syna swego.

II. 11. Lecz zawołał nań Anioł Pański z nieba, i rzekł:

Abrahamie! Abrahamie! A on rzekł: Owom ja.

8

12. I rzekł Anioł: Nie wyciągaj ręki twej na dziecię, i nie

czyń mu nic; bom teraz doznał, iż się ty boisz Boga, i nie

zfolgowałeś synowi twemu, jedynemu twemu, dla mnie.

III. 13. A podni.słszy Abraham oczy swe, ujrzał, a oto

baran za nim uwiązł w cierniu za rogi swoje, a szedłszy

Abraham, wziął barana i ofiarował go na ofiarę paloną,

miasto syna swego.

14. I nazwał Abraham imię miejsca onego: Pan obmyśli;

ztądże po dziś dzień m.wią: Na g.rze Pański.j będzie

obmyślono.

IV. 15. Tedy zawołał Anioł Pański na Abrahama powt.re

z nieba m.wiąc:

16. Przez siebie samego przysiągłem, m.wi Pan: Ponieważeś

to uczynił, a nie zfolgowałeś synowi twemu, jedynemu

twemu;

17. Błogosławiąc błogosławić ci będę, a rozmnażając

rozmnożę nasienie twoje, jako gwiazdy niebieskie, i jako

piasek, kt.ry jest na brzegu morskim; a odziedziczy nasienie

twoje bramy nieprzyjaci.ł swoich.

18. I błogosławione będą w nasieniu twojem wszystkie

narody ziemi, dla tego, żeś usłuchał głosu mego.

19. Wr.cił się tedy Abraham do sług swych, i wstawszy,

przyszli pospołu do Beerseba; bo mieszkał Abraham

w Beerseba1.

Wszystko się dzieje, jak coś bardzo zwyczajnego. Prosta,

spokojna, beznamiętna narracja. B.g przemawia do

Abrahama, co w czasach starotestamentowych nie jest

niepojęte. Abraham ma w sobie bojaźń bożą i poddaje się

bożej woli bez szemrania. Poddaje się, mimo iż żądanie nie

należy ani do codziennych, ani do łatwych. B.g rozkazuje

Abrahamowi, by złożył mu w ofierze, a to oznacza zabił,

swego jedynego prawowitego syna, o kt.rym dobrze wie,

jak długo Abraham go oczekiwał i jak go kocha. Jest tak

1 Biblia Gdańska, czyli Biblija Święta to jest wszystko Pismo Święte Starego

i Nowego Testamentu z hebrajskiego i greckiego języka na polski pilnie i wiernie